Pretensje do życia

/
1 Komentarzy
Ewa Wilk w specjalnym wydaniu „Polityki” poświęconym sztuce dobrego życia pisze, że „ wielu ludzi dotyka przeświadczenie, że życie oferuje im niesprawiedliwie skromne menu, że gdzieś są wytworne restauracje, ekscytujące potrawy, że inni jadają bogaciej, atrakcyjniej, treściwiej. A w zasadzie wszyscy jadamy to samo, nasze ludzkie życia składają się z podobnych treści. Sztuka jest się w swoim życiu rozsmakować. Przyprawić je dobrze i ładnie sobie podawać.”
Otóż to.
Zdarza mi się nieświadomie tęsknić za byciem gdzie indziej. Pewnie każdy tak ma – że myśli o tym co by było gdyby było inaczej, jakby się czuło, trwało, co miało, przeżywało, doświadczało. Pewnie to naturalne, ale i bardzo zdradliwe, ponieważ prowadzi nas do zazdrości o cudze życie - cudze ciało, cudzy umysł, cudze szczęście, wreszcie sprawy materialne, a nawet duchowe.
Pretensje do życia są świetną wymówką, która wyjmuje nam z rąk nasze własne szczęście. Bo przecież jestem mniej obdarowany od sąsiada, bo nie powiodło mi się tak jak siostrze, bo jego każda fala niesie , a ja mam zawsze pod górkę.
Sztuka, to docenić swoje dary - sztuka, to zobaczyć swoją wyjątkowość, swoją jedyność – sztuka to umieć dobrze, szczęśliwie, PO SWOJEMU żyć.


Zobacz również

1 komentarz:

  1. moj komentarz uleciał w kosmos, widocznie tak być musiało

    OdpowiedzUsuń

Twoje komentarze są dla mnie bardzo cenne. Zostaw znak, że byłeś, podziel się swoim doświadczeniem, pamiętaj o empatii.
Komentarze są moderowane.
Dziękuję :)